اي آبهاي زلال پر بركت به هم بپيونديد، انبوه شويد، سرازير گرديد.
بر كشتزارهاي گسترده!
اي گهواره نعمت دشتهاي آذربايجان!
پيام و آمال بابك خرمي را بارور كنيد و چون بذري در كشتزارهاي پايين دست در خاك بيفشانيد!
صبركنيد!
سالي يا سالهايي و در بهاري زيبا، بذر آمال بابك جوانه خواهد زد و از زير خاك سر بر خواهد كرد و بار نعمت آزادگي و برابري خواهد داد، روزي دهقانان جشن خواهند گرفت، جشن نجيب با هم كاشتن، باهم درويدن، با هم پختن، با هم خوردن و به شادي خوردن.
شادي آنكه حاصل دسترنج اينان را رنج نابردگان نخواهند توانست بربايند...
روزي كه بابك براي آخرين بار از قلعهاش فرود آمد نميدانست كه بذر آزادگي كه كاشتهاست را كبوتراني كه براي فرستادن پيامهايش به شهرهاي مختلف گسيل ميداشت برداشته و برده و در جاي جاي ميهن كاشتهاند و همان روز گل داده بود! وقتي بابك براي آخرين بار بر قلعهاش نظر افكند و وداع گفت شايد تصور نميكرد كه قلعهاش روزي انگيزاننده ترين براي جوانان همشهرياش در چند صدسال بعد شود، شايد نميدانست او هزاران پسر همچون آذرش دارد، هزار گرد سرفراز در همه جاي ايران!
در سپاه بابك از همه اقشار آزاديخواه، از همه اقوام و مليتها حضور داشتند از زرتشتي و مانوي گرفته تا مسلمان و مسيحي، با يك درد مشترك، آزادي وطن ، همگان بر اين باور بودندكه اين مهم تنها در زير پرچم بابك محقق ميشود. دژ بابك شهري كه فرماندهي بابك را زينت خود ساخته بود، نمونهاي از آمال و آرزوهاي خرميان براي همه مردم بود، برابري براي همه!
در همان روزهايي كه بابك و سپاهيانش در دژ خرميان روزانه نبرد با اشغالـگران را تجربه ميكردند، در همان روزها كه نان و آب و هرچه روزي بود بين همه مساوي تقسيم ميشد و دژ بابك خانه صلح و دوستي و برابري و برادري بود، وطنفروشاني كه ازآخور خلفا ميخوردند، در نهايت بيشرافتي و آلودگي سياسي، بابك را به دليل آزادگي و وارستگي و بينهايت وطنپرستي، در معرض انواع واقسام تهمتها قرار ميدادند.
اما چاره چه بود؟ فرزندان اصيل و قهرمان مردم ايران، پرچم غيرت مردم ايرانيان را بر فراز سهند برافراشته بودند، و عزم و همتشان زبانزد عام و خاص بود ولي بدليل شرايط خفقان مطلق و سركوبي شديد خود خرميان نميدانسنتد كه افسانهي آنان زبانزد همهگان است، كودكان با لالايي كه نام آنان را دارد به خواب ميروند. نميدانستند ذكر نام خرميان اميد را در دلها ميشكوفاند! و قيام را عمومي ميكند!
و چنين بود كه قيام بابك پس از او توسط نهضتهاي ديگر ايراني مانند سرخجامگان، نمدپوشان و... پي گرفته شد و در نهايت به خروج خلفا از ايران منجر گرديد.
ياد بابك فرمانده بزرگ، فرزند برومند ايرانيان، كه براي نجات ايران از ظلم وجور مستبدين قد علم كرد، همواره در قلب ايرانيان جاودان است.
نفس بابك همواره در نسيمي كه در كوههاي آذربايجان ميوزد عطر آزادي ميپراكند.
و قلب بابك همواره در قلب ايرانيان ميتپد و شادمانه سرود پيروزي ميخواند.
مشعل بابك همواره بر فراز قلعهاش فروزان باد.
